...انگار  همین  دیروز بود . روز اول مهر بود و اولین روز مدرسه . خوشحال بودم که به کلاس اول راهنمایی می روم.کیف و کتاب توی کشو میز منتظر ورود معلم. همه خوشحال از اینکه  معلم های جدید داریم.معلم که وارد  شد برپاو صلوات وخودش رو معرفی کرد  :  محمد عبدالهیان هستم . خوشحالم  که امسال معلم شما هستم دراین روستا و...ماهم خودمان رایکی یکی معرفی کردیم. یکی ازبچه ها پرسید  آقای عبدالهیان شمامعلم چه درسی هستید؟. معلم باخنده گفت :  علوم  حرفه  ریاضی   زبان  ...تعجب کردیم . اما معلم مهربانی بود . سه  سا ل  معلم ما بود .ما  هم دوستش داشتیم . تا اینکه برای دبیرستان به شهرآمدم و دیگه اورا ندیدم .از اون زمان ۲۱سال میگذره یعنی دقیقا سال 1367.

امسال به لطف امتیاز بالایی که دراین سالها  کسب کردم . امتیازم به روستا رسید و یکی از روستاهای چسبیده به شهر راانتخاب کردم . روز اول مهر وارد دفتر مدرسه که شدم چهره آقای عبدالهیان جلوم سبز شد . بادیدن معلم۱ 2سال پیشم  خیلی ذوق زده شدم . خودم رو معرفی کردم . گفتم  که سه سال  شاگرتان بوده ام . به جا آورد ولی به اندازه من ذوق نکرد. بااو به صحبت نشستم . گفتم راستی شما رشته تون چی بود آقای عبدالهیان ؟گفت حرفه وفن.ولی همه چیز درس  میدادم . آچار فرانسه . خلاصه کمی گپ زدیم و خندیدیم. به همه همکاران اعلام کردم من سند پیری آقای عبدالهیان هستم. جالب بود . اولین سال خدمتش من شاگرد او بودم و حالا آخرین سال خدمتش بااو همکارشدم. گردش رو زگا ره  دیگه...چکارش میشه کرد...

پ.ن :

دوستا ن  روزگار مثل باد میگذره . دقیقا به سرعت یک چشم به هم زدن . یا به سرعت  یک سوت  که از لبهای ما خارج  میشه.فقط همین قدر می دونم که ازما آدما یک خوبی به جا می ماندو یک بدی...