..... یکی از روز ها که هر دو با هم به داخل جزیره رفته بودند تا برای خودشان غذاتهیه کنندهنگام شب  وقتی بر گشتند دیدند که خانه چوبی قشنگشان در آتش دارد می سوزد با نارحتی و چشمان اشکبار تا به صبح شاهد سوختن خانه شان شدند .خانه ای که برای آن زحمتها کشیده بودند...

... فردای آن روز  صبح زود صدای بوق یک کشتی خیلی بزرگ آنهارا از خواب بیدار کرد . وقتی ناخدا از کشتی پیاده شداز او پرسیدند که چطوری متوجه شدیدکه مادر این جزیره گرفتار شده ایم ؟... ناخدا در جواب گفت : مگر دیشب شما یک آتش خیلی  بزرگ روشن نکرده بودید؟ما با دیدن آتش تغییر مسیر دادیم و برای نجات شما اینجا آمدیم ....

پی نوشت :

هر اتفاق هر چند به ظاهر نا خوشایند می تونه اتفاقی بسیار شیرین در زندگی ما باشه . به شرط اینکه از زاویه دیگه ای به اون نگاه کنیم .

نمی دانند که موفقیت و خوشبختی نیز مانند هر کاری در این جهان اصولی دارد و در واقع مرز بین خوشبختی و بدبختی فقط یک راز است.
پی نوشت:

تا حالا به رمز و راز خوشبختی فکر کرده اید ؟که چطوری افرادی که از ابتدای زندگی شون همش در بد بختی به سر برده اند این راز رو بگیم و نجاتشون بدیم بد بختا رو ؟!

اولی می گفت : من دوست دارم ازاینجا برم . ریشه هامو توی خاک فرو کنم رطوبت رو باتمام وجود حس کنم ولذت ببرم... سر از خاک بردارم ... همه جارو ببینم ...ببینم اون بالا چه خبره ... هوای تازه رو لمس کنم . سبز بشم تاهمه منو ببیند ... بچه ها از غنچه هاو گل های من لذت ببرند...برگ هامو باز کنم و لطافت نور خورشید رو با تما م وجودم حس کنم....

دومی گفت : وای من می ترسم ... می ترسم ریشه هامو بدم توی خاک... اون جا سرده ...تاریکه ...خیلی می ترسم سبز بشم و برم بالای خاک ... میترسم عابر ها منو لگد کنند ... نور خورشید اذیتم کنه و برگهامو بسوزونه ... نه ... نه... وحشتناکه . من جایی نمی رم . همین جا جای ساکت و آرومیه... همین جا می مونم ... می مونم ... دونه دومیه موند و موند و موند.... تا اینکه یکی از مرغ هایی که با پاهاشون خاک ها روپس می زنند اومد و اونو خورد ....

اما اولی ...حالا دیگه سبز شده بود ... و داشت با هوای تازه رشد می کرد...و رشد می کرد و رشد می کرد...

پی نوشت :

به خاطر داشته باشیم که اگه میخایم نابود نشیم باید همیشه به قلب حادثه بزنیم ... دست به خطر بزنیم تا رشد کنیم...