...تا حالا به ترس فکر کرده اید ؟ به این که بعضی ها چرا می ترسند؟یا اصلا تا به حال ترسیده اید ؟ کاری هست که از انجام اون ترس داشته باشید؟ من فکر می کنم که  یکی ازراههای غلبه برترس انجام آن عمل ترس آور است .من عقیده دارم ازآنچه می ترسید باید به اون نزدیک بشید .اگرازآب می ترسید تا خودتان رادرآب نیندارید ترستان فرو نمی ریزد  .هیچوقت فراموش نمی کنم روزی رو که یک پسر بچه ۵یا۶ساله بودم و از رفتن به داخل آب آبگرم دهمون که حدود یک و نیم متر عمق داشت می ترسیدم. پدرم من رو از ارتفاع یکی دو متری به داخل آب انداخت و از اون روز به بعد بود که ترسم ریخت! به همین سادگی .اگراز کنفرانس دادن می ترسید تنها راه حل آن، کنفرانس دادن است باراول ممکن است دراثر ترس صدایتان بلرزد نفس کم بیاورید مثل خودم که در یک سمینار ریاضی سال ۸۲ که برای بار اولم هم بود که می خواستم جلوی سایر دانشجویان همکلاسیم و استاد یک سخنرانی بیست دقیقه ای بکنم خیس عرق شده بودم !انگار که دوش گرفته بودم! اما با این وجود دفعه بعد برایتان آسان تر خواهد بود دفعه بعد ودفعات بعدتر به مراتب آسانتر خواهد بود وبالاخره زمانی میرسد که نه تنها نمی ترسید بلکه خودتان مشتاقانه ازآن استقبال می کنید...

پی نوشت:

 ما معمولا" ازچیزی که می ترسیم دور می شویم ولی این روش، مدام برترس واضطراب وعدم اعتماد به نفس ما می افزاید پس حالایک دوسه حمله به سوی هرموضوع ترس آور....نترسید من هستم...!

با سلام به همه دوستان ...

شعر قشنگی دست یکی از دوستان دیدم که خوندم جالب بود. بد ندیدم شما هم بخونین و یک فیضی برده باشین و یکم هم شاید بخندین...

دختـری با مادرش در رختخواب		درد و دل می کرد با چشمی پر ز آب
گفت مادر حالم اصلا ً خوب نیست		زندگی از بهر من مطلوب نیست
گو چه خاکی را بریزم بر سرم		روی دستت باد کردم مادرم
سن من از 26 افزون شده		دل میان سینه غرق خون شده
هیچکس مجنون این لیلي نشد		شوهری از بهر من پیدا نشد
غم میان سینه شد انباشته		بوی ترشی خانه را برداشته
مادرش چون حرف دختر را شنفت		خنده بر لب آمدش آهسته گفت
دخترم بخت تو هم وا می شود		غنچه ی عشقت شکوفا می شود
غصه ها را از وجودت دور کن		این همه شوهر یکی را تور کن
گفت دختر: مادر محبوب من		ای رفیق مهربان و خوب من
گفته ام با دوستانم بارها		من بدم می آید از این کارها
در خیابان یا میان کوچه ها		سر به زیر و با وقارم هر کجا
کی نگاهی می کنم بر یک پسر		مغز یابو خورده ام یا مغز خر؟
غیر از آن روزی که گشتم همسفر		با سعید و یاسر و ایضا ً صفر
با سه تا شان رفته بودیم سینما		بگذریم از ما بقیه ماجرا
یک سری، هم صحبت یاسر شدم		او خرم کرد، آخرش عاشق شدم
یک دو ماهی یار من بود و پرید		قلب من از عشق او خیری ندید
مصطفای حاج قلی اصغر شله		یک زمانی عاشق من شد بله
بعد هوتن یار من فرهاد بود		البته وسواسی و حساس بود
بعد از این وسواسی پر ادعا		شد رفیقم خان داداش المیرا
بعد او هم عاشق مانی شدم		بعد مانی عاشق هانی شدم
بعد هانی عاشق نادر شدم		بعد نادر عاشق ناصر شدم
مادرش آمد میان حرف او		گفت: ساکت شو دگر ای فتنه جو
گرچه من هم در زمان دختری		روز و شب بودم به فکر شوهری
لیک جز آنکه تو را باشد یک پدر		دل نمی دادم به هر کس این قدر
خاک عالم بر سرت، خیلی بدی     پی نوشت: باعرض پوزش از مخاطبین اناث.		واقعا ً که پــوز مـــادر را زدی!

...ميگن آدم به اميد زنده ست. یا دنیا به امیده .يعني اميده كه آدمو به جلو هل ميده.باعث تلاش و حركت ميشه.هر كس تو هر مقطع زندگيش يه اميدي داره...يه بچه هر شب كه باباش مياد خونه اميدش اينكه لابد ببرتش دردر! يا خوراکیهای خوب و اسباب بازی براش بخره. ...يكم كه بزرگتر ميشه اميد داره كه زودتر درساشو بخونه كه تابستون بشه و اونوقت حالي به هولي...........بعدا به اين اميد يه سالاي دبيرستانو ميخونه كه اون رشته اي كه دوس داره قبول شه و بره دانشگاه ...هه هه هه!دانشگاه...چه باغ دلگشايي...خلاصه همينطوري اميد داره و داره و داره تا پنجا شصت سالگي كه اميدش لابد ديدن ازدواج بچه هاشو نوه هاي گلشه!چقد رمانتيكه مگه نه؟! ...اما اميد بعضيا لا اقل در بيشتر موارد به سنگ ميخوره...........يعني در حقيقت نا اميد ميشن.مثلا يه جايي درس ميخونن كه حالشون از در و ديوارش به طرز جالبي به هم ميخوره .اما خانواده محترم بزور اصرار بر ادامه اون کار رو دارن .يا مسائلي از همين دست كه هيچ اميدي به بهبودش حتي در برنامه 40 سال توسعه هم نيست.!اما .چون هيچ آدم عاقلي تاكيد ميكنم عاقل باز هم نباید ناامید بشه.اما متاسفانه از اونجايي بعضی انسانهای خاكي فکر میکنند همه عمر به اميد عادت كرده اند اينبارم با لجاجت تمام باید اميد داشته باشند يا بهتره بگم امید رو توهمی بیشتر نمی دونند.توهم!فکر می کنند اين اميد چه آلامي به روح و جسم تحليل رفتش وارد ميكنه...........

 پی نوشت :

به قول عزیزی می گفت اگه امید نداشته باشم .... و صبر نکنم ..... چکار کنم ... چاره دیگه ای ندارم! آیا شماهم از سر ناچاری امیدوارید...یا...اصلا... ناامیدید....

 ...روزی پادشاهی اعلام کرد به کسی که بهترین نقاشی صلح را بکشد، جایزه بزرگی خواهد داد.
هنرمندان زیادی نقاشی هایشان را برای پادشاه فرستادند. پادشاه به تمام نقاشی ها نگاه کرد ولی فقط به دوتا از نقاشی ها علاقمند شد.
در نقاشی اول، دریاچه ای آرام با کوه های صاف و بلند بود. بالای کوه ها هم آسمان آبی با ابرهای سفید کشیده شده بود.همه چیزآرام آرام...
همه گفتند: این بهترین نقاشی صلح است. در نقاشی دوم هم کوه بود ولی کوهی ناهموار و خشن، در بالای کوه آسمانی خشمگین رعد و برق می زد و باران تندی می بارید و در پایین کوه آبشاری با آبی خروشان کشیده شده بود.
وقتی پادشاه از نزدیک به نقاشی نگاه کرد، دید که پشت آبشار روی سنگ ترک برداشته، بوته ای روییده و روی بوته هم پرنده ای لانه ساخته و روی تخم هایش آرام نشسته است. ..

پادشاه نقاشی دوم را انتخاب کرد.
همه اعتراض کردند ولی پادشاه گفت: صلح در جایی که مشکل و سختی ای نیست، معنی ندارد. صلح واقعی وقتی است که قلب شما با وجود همه مشکلات آرام و مطمئن است. این معنی واقعی صلح است...

پی نوشت:

آیاماهم می تونیم مانند همون پرنده که توی اون همه سروصدا روی تخماش آرام نشسته در اوج همه مشکلات آرام آرام به زندگی ادامه بدیم؟

 

---