تنهايی يه فرصته آدمايی که دائما خودشون رو در شلوغی شهر و خاطره و حرف و دويدنهای به هر طرف گم ميکنند اين فرصت را از خودشون ميگيرند.

تنهايی يک نشانه است نشانه ای از بلوغ آدمايی که ميدونند بخش بزرگی از روح آدم هميشه تنهاست.

تنهايی گاهی يک بهانه است .بهانه ای برای رهاشدن از روزها و لحظه های تکراری و بی هيچ خاطره ای نو و خوش و شيرين.

تنهايی گاهی هم قاب سکوت آدمی است که خودش رو در يک لحظه به ديوار ميخکوب کرده . شايد براي مدتی از زمين خدا آويزون باشه.

تنهايی گاهی برای به ياد آوردن يادهايی است که آدم دوستشون داشته و اينقدر مشغول بوده که کم کم داشته فراموششون ميکرده ..........

داری با نفس کشیدنت در این دنیا از تولدت تا مرگت خط می نویسی . مشق می نویسی. بعضی روزها چرک نویسند . بعضی روزها روز امتحان. شاید همه روزها امتحانند. کدام معلم درست حسابیه که یک روز از شاگردانش غافل باشه؟ شاید شاگردان لوسی کنند .بی مزگی راه بی اندازند .تنبلی کنند. اما معلم که اینکار رونمی کنه!

چه نوشته ای تا کنون؟ ادبیات نوشتارت چه بوده ؟ کدام کتاب را خونده ای که از آن امتحان باید می دادی؟ آیا کتابی که می خوانی همان کتابی است که باید از آن امتحان بدی؟

داری کتاب می خونی . حفظ می کنی .کلی هم زحمت می کشی. وای آن روز که بفهمی فردا امتحان رياضي بوده و تو فارسي خوندی!!!  وای آنروز که بفهمی که امروز روز کاشت و داشت بوده و تو فقط فکر برداشت بودی!!! وای آنروز... ... وای آنروز...

از همه جا خبر می رسه که برای آمدن روز تولدت همه خوشحالند و پایکوبی می کنند اما...اما تولد شما کجا و ظهورتان کجا....

باز هم ماه از تمام شب های سال زیباتر شده و تا ۳ شب دیگر به زیباترین حد خود می رسد تا آمدن یوسف فاطمه را نوید دهد تا بگوید که زیباروی بسیار فراتر از او در راه است ولی... ولی چرا ما او را نمی بینیم؟...آیا فقط اینکه هرسال کوچه ها و خیابانها رو آذین بندی کنیم او می آید....؟

آیا انتظار کشیدن به زیبا شدن ظاهری است؟ به گفتن اللهم عجل لولیک الفرج است یا به گفتن یا مهدی ادرکنی؟

 نه. هیچ کدام. ما باید درون قلبمان را برای او آراسته کنیم .باید ایمانمان را در انتظارش آراسته کنیم. ما باید زندگیمان را عوض کنیم .البته همه اینها در صورتی است که عاشقتان باشیم مگه نه اینکه افرادی هستند که شما را انکار می کنند. مگه نه افرادی هستند که برای سیاست در پناه شما هستند و مگه نه افرادی که برای به مسخره گرفتن شیعیان به شما توهین می کنند ؟....

درانتظارشماکه همانا چهاردهمین ماه تابان معصوم هستیدفقط به رسم ادب می گویم تولدت مبارک مهدی جان...

چرا برای سفری که در پیش رو داریم هیچ خبری کسب نمی کنیم؟ چرا از مسیرهایمان نمی پرسیم ؟ چرا از امکاناتی که لازم خواهیم داشت اطلاعی به دست نمی آوریم؟

تازه ما نمی دانیم سفرمان کی شروع می شود ؟ شاید از لحظاتی بعد سفر ما شروع شود. چرا دوست داریم به یه سفر مهم که همراهی هم نداریم بدون آمادگی و هیچ اطلاعاتی قدم بگذاریم؟ آیا از بی توجهی خودمان  نبایدتعجب کنیم؟

عيدمبعث رو به همه دوستان تبريک عرض مي کنم. اميدوارم که همگي بتونيم سيره اون رسول بزرگوار رو در زندگي سرمشق خود قرار بديم.

توراه با خودش زمزمه می کرد

بار خود را بستم رفتم از شهر خیالات برون

  دلم از غربت سنجاقک پر

این بود که من هم مطلب قبلی رو که حس هفتم خودم بود نوشتم تا این حس رو به دوستان هم انتقال بدم و دوستان بدونند که در اوج ناامیدی ازحس هفتم خودشون استفاده کنند....

نمي دونم براي شما هم پيش اومده يا نه؟ بعضي وقتا آدم منتظر کسي  يا منتظر چيزي يا بالاخره منتظر رويداديه که به سختي انتظارشو مي کشه . منتظر مي مونه ومي مونه تامگه اون شخص رو ببينه يا به اون هدفي که انتظارشو مي کشيده برسه . اين انتظار به حدي مي رسه که آدم نا اميد ميشه . ولي بازم يه کم ديگه صبر مي کنه. نااميديش به حدي مي رسه که ديگه  خسته مي شه حوصلش سر ميره . ديگه مي خاد بي خيالش بشه . با عصبانيت ميخاد اونجا رو ترک کنه ولي اون لحظه آخر آخر يه حسي عجيب به سراغش مياد. يه حسي که بهش ميگه نگاه کن .نرو. کارت راه افتاده. برمي گرده نگاه مي کنه. مي بينه بله. به انتظارش پايان داده شده . به هدفش رسيده. شما دقت کنيد . از اين به بعد دقيق شويد  . ببينيد شما هم درچنين لحظاتي اين حس رو مي فهميد يا نه ؟ براي من يکي که بارها رخ داده . اسم اين حس رو گذاشتم حس هفتم .