ميگن وسوسه کارشيطانه  يعني شيطان آدم رو وسوسه ميکنه کاري رو انجام بده اما به نظر من هميشه اين طور نيست چون بعضي وقتا آدم وسوسه ميشه که کاري رو انجام بده که اصلا ربطي به شيطان هم نداره . مثلا ما وسوسه ميشيم که همين الان بريم پشت کامپيوتر بشينيم يا توي پارک وسوسه ميشيم که بستني بخوريم . خوب اين چه ربطي به شيطان داره؟ فکر نکنيد مي خام از شيطان دفاع کنم ولي اين گونه وسوسه ها که روزانه ده ها بار درزندگي براي همه ما پيش مي آيند احتمالا از درون خودمان سرچشمه مي گيرند واين نفس ماست که ما رو به کاري امر مي کنه نه شيطان . ولي باهمه اين حرف وحديث ها باز بايد گفت : لعنت بر شيطان.

۱۳رجب سالروز ولادت امام علي (ع)رابه همه دوستان تبريک ميگويم. به همين بهانه بهتر ديدم حديثي از پيشوايمان رانقل کنم تا بلکه با تفکر بيشتربتوانيم  خودمان راتکاني بدهيم و چشمانمان رابيشترباز کنيم.

حضرت علي(ع) مي فرمايد:

يَأْتى عَلَى النّاسِ زَمانٌ لا يَبْقى فيهِ مِنَ الْقُرْآنِ إِلاّ رَسْمُهُ وَ مِنَ الاِْسْلامِ إِلاَّ اسْمُهُ. مَساجِدُهُمْ يَوْمَئِذ عامِرَةٌ مِنَ الْبِناءِ خَرابٌ مِنَ الْهُدى. سُكّانُها وَ عُمّارُها شَرُّ أَهْلِ الاَْرْضِ، مِنْهُمْ تَخْرُجُ الْفِتْنَةُ وَ إِلَيْهِمْ تَأْوِى الْخَطيئَةُ يَرُدُّونَ مَنْ شَذَّ عَنْها فيها.
وَ يَسُوقُونَ مَنْ تَأَخَّرَ إِلَيْها.
يَقُولُ اللّهُ تَعالى «فَبى حَلَفْتُ لاََبْعَثَنَّ عَلى أُولئِكَ فِتْنَةً أَتْرُكَ الْحَليمَ فيها حَيْرانَ» وَ قَدْ فَعَلَ. وَ نَحْنُ نَسْتَقيلُ اللّهَ عَثْرَةَ الْغَفْلَةِ.»
                                    ترجمه

مردم را روزگارى رسد كه در آن از قرآن جز نشان نماند و از اسلام جز نام آن، در آن روزگار ساختمان مسجدهاى آنان نو و تازه ساز است و از رستگارى ويران. ساكنان و سازندگان آن مسجدها بدترين مردم زمين اند، فتنه از آنان خيزد و خطا به آنان درآويزد.
آن كه از فتنه به كنار ماند بدان بازش گردانند، و آن كه از آن پس افتد به سويش برانند.
خداى تعالى فرمايد: «به خودم سوگند، بر آنان فتنه اى بگمارم كه بردبار در آن سرگردان مانَد» و چنين كرده است، و ما از خدا ميخواهيم از لغزش غفلت درگذرد.

معلم پای تخته داد میزد

صورتش از خشم گلگون بود

و دستا نش  به زیر پوششی ازگرد پنهان

ولی آخر کلاسیها

لواشک بین خود تقسیم میکردند

وآن یکی در گوشه ای دیگر « جوانان » را ورق می زد

برای اینکه بی خود های وهوی میکرد با آن شور بی پایان

تساوی های جبر را نشان می داد

با خطی خوانا بر روی تختخه ای کز ظلمتی تاریک

غمگین بود ، تساوی را چنین نوشت

« یک با یک برابر است »

از میان جمع شاگردان یکی برخاست

همیشه یک نفر باید به پا خیزد ...

تساوی اشتباهی فاحش و محض است

به آرامی سخن سر داد

نگاه بچه ها ناگه به یکسو خیره گشت و معلم

بر جای ماند

او پرسید اگر یک فرد انسان

واحد یک بود ، آیا باز یک با یک برابر بود ؟

سکوت مدحشی بود و سوالی سخت

معلم خشمگین فریاد زد

آری برابر بود

و او با پوزخندی گفت

اگر یک فرد انسان واحد یک بود

این تساوی زیرو رو میشد

حال می پرسم اگر یک با یک برابر بود

نان دمال مفت خوران از کجا آماده میگردید ؟

یا چه کسی دیوار چین ها را بنا میکرد ؟

یک اگر با یک برابر بود

پس که پشتش زیر یار فقر خم میشد ؟

یا که زیر ضربت شلاق له میگشت ؟

یک اگر با یک برابر بود

پس چه کسی آزادگان را در قفس میکرد ؟

معلم ناله آسا گفت :

بچه ها در جزوه های خود بنویسید

« یک با یک برابر نیست »

خسرو گلسرخی

تقریبا همیشه و همه جا، یا می خوانیم یا می شنویم یا می گوییم که آدم عاقل هیچ اشتباهی را دوبار تکرار نمی کند. راستش انگار کمی مخالفم. بعضی اشتباه ها اساسا اشتباه اند. منظورم شاید این است که اشتباه ها را اشتباه خلق می کنیم. برای همین باید آنقدر تکرارشان کنیم تا به یک حالت تکراری برسند، آنوقت ازشان درس بگیریم. در غیر اینصورت، درس گرفتن از یک چیز اشتباه، ما را باز به اشتباهی دیگر می رساند؛ و همیشه در اشتباه می مانیم. به نظر شما واقعا باید چه کنیم که از یک اشتباه درس بگیریم ؟ چه کنیم که اشتباه ها تکرار نشوند واشتباه کردن برای ما چیز عادی نشود؟

سال گذشته باچندتاازدوستان براي گردش رفته بوديم کوه .هنگام غذا خوردن متوجه شدم يکي از دوستان ازآن طرف سفره دستش رادراز کرد ونمکدان را برداشت . دوباره دستش رادراز کرد و از آن طرف  ديگر نان برداشت . گفتمش: رفيق اگر به من يا ديگري مي گفتي نزديک تر بوديم . نان ونمک راراحت تر به تو نمي داديم؟ ....لبخندي زد ودر جوابم اين شعر را زمزمه کرد.....

     گربخارد پشت من انگشت من                             

خم شودازبارمنت پشت من

        همتي کو تا نخارم پشت خويش                               وارهم از منت انگشت خويش

راستي چقدر با او موافقيد؟

مراقب افکارت باش ،    آنها  به گفتــــــــار تبدیل می شوند.

مراقب گفتارت باش ،     آنها  به کــــــــردار تبدیل می شوند.

مراقب کردارت باش ،    آنها  به عــــــــادت تبدیل می شوند.

مراقب عادتهایت باش،  آنها به شخصیت تبدیل می شوند.

مراقب شخصیتت باش ،  که ســــــــرنوشت تـــــو است.

کودکیهایم اتاقی ساده بود

قصه ای ، دور اجاقی ساده بود

                شب که می شد نقشها جان می گرفت

                      روی سقف ما که طاقی ساده بود

می شدم پروانه خوابم می پرید

خوابهایم اتفاقی ساده بود

                            زندگی دستی پر از پوچی نبود

                           بازی ما جفت و طاقی ساده بود

قهر می کردم به شوق آشتی

عشقهایم اشتیاقی ساده بود

                            ساده بودن عادتی مشکل نبود

            سختی نان بود و باقی ساده بود             

قیصر امین پور

من به دورها می نگرم ..... من به شهر شادی کودکیم ، من به خانه ای می اندیشم که روزگاری منزلگاه چندین کبوتر شادی و شاید بی غمی بود و اکنون چند صباحی است که خالی از صدای شادی و سر مستی است ......

من به باغبانی می اندیشم که دیر زمانی است که خالی از هیاهو و شادی من است ...

من به بازیهای کودکانه ای می اندیشم که صفحات خاطرات کودکی ام را زینت بخشیده اند ....

آیا باز هم ، باغ صدای بلبلان کوچک و سر مست را خواهد شنید ... ؟

آیا بعد از ما کودکی در باغ خواهد دوید و فریاد خواهد زد

که من چقدر خوشبختم

آیا باز هم صدای خش خش برگهای خشک پائیز را در زیر کفش هایم خواهم شنید .... ؟

........ و هزاران آیای دیگر ........

لحظه های عمر من در گذر است ....

اما من هرگز فراموش نخواهم کرد که کودکیم چگونه گذشت ...

چگونه .... ؟!

هر موجودی در طبیعت (آنچنان است که باید باشد) و تنها انسان است که هرگز آنچنان که باید باشد نیست . آدمی هر چه روح می گیرد و هر چه از آنکه هست فاصله می گیرد ، از آنکه باید باشد نیز دورتر می شود و این است که هر که متعالی تر است ، از وحشت ابتذال ، هراسناک تر است و از بودن خویش ناخشنودتر و این است فرق میان انسان و حیوان!

خدايــــــــــا اگر مـــا بد کنيــــــــم تورا بنـــــــده هاي خــــوب بسيــــــــار
 اســــــــت

 تــــــــــو اگر مــــدارا نکنـــي مـــــارا خداي ديگر نيســت

دربيکران زندگي دوچيز افسـونـــم کــرد

آبــــــــــي آســمان وخدا ...

آبي آسمان را ميبينم و ميدانم که نيست...

اما خدا را نمي بينم و ميدانم که هست...